Postnatale Betrekkingen

“Ja kijk. Die baby heeft toch haar zusje afgepakt hè?! Dat voelt zo’n beessie. En als je dan niet oppast, nou, voor je het weet dat ze dat dus de baby kwalijk nemen. Dus echt: o-ver-al-bij-be-trek-ken. Anders wordt ze jaloers. En dan heb je de rapen gaar…”

Zeg tegen een nieuwbakken moeder dat het geven van één druppel teveel Vitamine K lethaal is en ze zal je geloven. Zeg tegen een misluksel in de hond-kindintroductie (met Teckel Ted gaat het bijzonder goed en er wordt veel van haar gehouden op haar nieuwe adres) dat je de hond echt o-ver-al-bij-moet-be-trek-ken en ze gelooft je blind.

Aldus geschiedde, geheel conform de voorschriften van het Verantwoord en Eerlijk Hondenbezit. Met veel lieve woordjes werd iedere babyhandeling door mij geduldig geshowd en becommentarieerd in hondbegrijpelijke taal. En het werkte hoor!

Binnen no time ontpopte Sophie zich van een onverschillige bankaardappel tot een bijzonder gedreven co-ouder. Als een ware zuster Klivia zag ze er met een grote natte hondenneus nauwkeurig op toe dat er voldoende werd gedronken aan de borst. Bij het naar bed brengen marcheerde ze plichtmatig rondjes om de wieg, om toch vooral maar te inspecteren of daar niet een druppel uitgespuugde melk lag om op te ruimen.

Wanneer er even écht geen mogelijkheid was tot gelijke behandeling – zo’n baby moet ook in bad en daar heb je toch écht twee handen voor nodig – zorgde Sophie helemaal zelfstandig voor het huishouden. De kattenbak op zolder werd netjes geschoond. Het hek naar de buren geïnspecteerd en lek bevonden. Spenen, speelgoed en babykleedjes werden zorgvuldig gereinigd en opgeborgen in haar mandje. En niet alleen het welbevinden van de baby werd als Serieuze Taak beschouwd, ook het welbevinden van de kraamvrouw baarde haar zorgen. Om 6 uur ‘s ochtends toog ze met veel misbaar richting slaapkamer om te zien of we het allemaal nog wel deden. Vervolgens besloot Sophie dat het voor het gemak misschien maar beter was om mij niet meer uit het oog te verliezen. Geen seconde.

Het past heus best hoor, zo’n hond in het toilet. Het poept zelfs best gezellig. Maar toch bekroop langzaam het gevoel dat we rechtstreeks afstevenden op een tweede mislukte hond-kindintroductie. Alle goede adviezen ten spijt.

Toen de hormonale mist eenmaal wat was opgetrokken en ik bij een bevriend fokker de moederhond woest zag uitvallen naar alle viervoetige huisgenoten die ook maar naar haar pups kéken begon er wat te dagen. Overal bij betrekken: een peuter misschien, maar een hond?!

Sophie is inmiddels ontslagen uit haar functie als zus en co-ouder en is weer hond. Ik ben weer moeder en baas en Arie is weer enig kind. En Sophie mag dan permanent bedroefd kijken, stiekem kwispelt ze vanbinnen.

Deze column verscheen ook in de Hondenleven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s