Schijt aan de zomer

zakjesJa, dames en heren. Vandaag is het dan zover. Na jarenlang gezeur over van alles en nog wat is het tijd om mij tot u te richten. Hoog Tijd. En helemaal tot de keurige mevrouw met hond die op het moment dat ik dit schrijf voor mijn huis de pas inhoudt, dertig seconden naar de wolken kijkt om vervolgens weer rap haar weg te vervolgen. Die mevrouw, misschien is ze wel één van u.

Vraag aan een volle zaal wie er PVV stemt en niemand steekt zijn hand op. Hooguit wordt er wat beschamend in de rondte gegluurd. Maar PVV stemmen? Dat doen we niet. En terecht. Vraag aan een volle zaal met hondenbezitters wie zijn hond op de stoep laat kakken zonder het op te ruimen en er gaat geen hand de lucht in. Hooguit wordt er wat verontwaardig geblazen. Dat doen we niet. En terecht.

Wonderlijk, dan toch. Dat klaarblijkelijk nét die ene rotte, onvindbare appel het presteert om zijn hond al het gemeenschappelijk groen van Amstelveen hermetisch vol te laten schijten. Kijk, zo kinderloos valt het niet eens op. Waarom zou je in hemelsnaam op een groenstrook gaan zitten als je ook gewoon een fatsoenlijk bankje in je achtertuin hebt? Maar eenmaal bekinderd ga je rare dingen doen. Zoals op een kleedje met parasol en een zak oud brood eendjes en aanverwanten voeren.

De hondenbezitters van Amstelveen, zo is gebleken, zijn niet erg begripvast als het op werkwoorden aankomt. En hoewel het onderscheid tussen ‘lopen’ en ‘poepen’ in huiselijke kring toch redelijk geaccepteerd is, zijn deze twee werkwoorden buiten in het groen geheel arbitrair. “Losloopgebied” of “Lospoepgebied”; zelfde laken een pak, nietwaar? En dat ondanks de kekke, gele prullenbakken mét zakjes die de gemeente zo ongeveer om de meter heeft neergezet.

Nadat ik de eerste drol vakkundig uit mijn zool had gepeuterd, reed ik met de kinderwagen door een flats knaloranje smurrie. Eenmaal bij de waterkant werd het lastig. Posteer maar eens een volledig gezin op een kleedje zonder daarbij een drol te raken als die drollen op een gemiddelde afstand van 30 centimeter zijn neergelegd. Toen we eenmaal zaten werd het de kunst om de baby en de peuter op het kleed te houden. Anders zou een van beiden onherroepelijk op rechts in een enorme bruine kroket grijpen. Of op links door de zongedroogde zwarte korrelkakjes rollen.

Na een minuut of twee overtrof de stank van in de zon dampende drol het groenplezier. We gaan voortaan wel weer op de bank in de achtertuin leuk doen, mijn zonen en ik. Het kleedje heb ik overigens netjes in de daartoe bestemde vuilnisbak achtergelaten. Onder de kak.

Ik beraad mij op stappen. U hoort van ons…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s