Beste Mart,

Image

Dag Mart, kerel, het was me het weekje wel voor je. Op tv joh, alweer! En ook nog in een programma gehost door iemand met de achternaam Groenteman. Beste Mart, dat je het aandurfde is al een geweldig gegeven. Jij bent immers meer een man van de karbonaadjes, niet van de groente. En dat niet alleen, je had je voor de gelegenheid ook nog eens uit de rendierentrui en in een te ruim zittend jasje gehesen. Want zo ben jij Mart, jij, man van decorum. Een man van formaat.

Je gaf nog voordat je mocht kiezen aan met het kleinste schilderij naar huis te zullen gaan. Je was immers op de fiets en anders fietste je voor gek. Begrijpelijk hoor. Ook ikzelf fiets niet graag voor gek, maar met een Postcodeloterijfiets kun je nou eenmaal niet anders. Maar diep vanbinnen wíst je natuurlijk al dat het onmogelijk ging zijn om een man van jouw formaat op een stuk textiel onder de 8 m2 te krijgen. En dan werd je ego nog niet mee geschilderd, laat staan alle 400 rendieren die je daags meezeult. Een schier onmogelijke opgave, dat wist jij, dat wisten wij. Maar toch waren we met z’n allen reuze benieuwd, niet Mart?

Je werd geschilderd, Mart. Wel drie keer. Drie portretten van een oudere, dikkige, pedant kijkende man. Dat op zich moet toch te denken geven, want zulke expressionistische vrijdenkers waren het nu ook weer niet, deze drie schilders. Maar dat terzijde. Je had de neiging om er aan te zitten. Nou Mart: wij niet.

Je schrok van jezelf, Mart. Je wilde zo niet zijn. Je zag een dikkige, hooghartige man. Die bovendien ook leek op een randdebiel. Met een hangende onderkin. En zo ben jij niet. Die onderkin, dat dikkige en die hautaine blik, dat is puur projectie. Projectie van drie kliederaars die gewoon stinkend jaloers zijn dat zij niet in een olijk breisel zinnige dingen over schaatsen, fietsen of zichzelf mogen zeggen op tv. Dat weet jij, dat weten wij, Mart. Vraag nog drie willekeurige schilders om jou te portretteren en ze komen ongetwijfeld aanzetten met een blij lachende, bescheiden kijkende, confetti strooiende, gespierde godheid op een roze pony. Want zo ben jij. Wie jou kent, die weet dat.

Maar toen zei je iets waarmee je ons pijn deed, Mart. Het was op zich een prachtig schilderij. Of ik het boven de bank zou willen hangen, dat laat ik in het midden. Maar dat geldt naar ik vrees voor ieder schilderij waar jij op staat, al was het op postzegelformaat en hing het achterstevoren.

Het was een zeer treffend portret van jou, Mart. Of, van de inhoud van je gezicht en een paar vage contouren daar omheen. Eigenlijk heel vleiend wel, want alle harde randen waar je wangen in je nek en je nek in je schouders overgaat waren aan de verbeelding van de toeschouwer overgelaten.

En toen zei je iets waarmee je ons kwetste, Mart:

“Ik voel me hier heel onplezierig bij, de confrontatie met mezelf is niet prettig. Een onsje minder onderkin zou goed zijn. Dit is een bestraffende Amstelveens Joodse manier van kijken.”

Dat je dát nou juist moest zeggen, Mart. Weet je wel hoeveel pijn je ons hiermee doet? Ons, de Amstelveense burgers?

Alsof wij Amstelveners jou ooit zo zouden schilderen! We zouden niet durven, net zoals we als randgemeente van Amsterdam heel veel niet durven. Wij hier in Amstelveen zouden jou uiteraard hebben geschilderd zoals wij jou én alle Amstelveners graag zien. Zo zijn wij.

Je rendierentrui had uiteraard aan mogen blijven. We zijn hier namelijk dol op groen en alles wat daarmee te maken heeft. Oké, goed. We hadden je wat bruiner gemaakt, want een kleine overdaad aan zonnebank zou ook jou niet misstaan, Mart. Je kreeg een wit overhemd aan, dat nog een glimp van je gouden ketting zou laten zien. Uiteraard hadden we je geposteerd in een Rivièra Maison-huiskamer, naast een witte bloempot waarop ‘Flowers’ staat, met witte kaarsen in een windlicht op tafel en omringd door rotan. Veel rotan. En we hadden je natuurlijk een lekker glimmend, donzen windjack aangegeven, met een kekke bontkraag. En wax. Vergeet de wax niet. Met wax kun je zó veel mooie dingen doen, wist je dat Mart?

Jij vond het schilderij afschuwelijk, je nam het niet mee op de fiets. Zelfs met een onsje minder onderkin zou het trouwens te zwaar zijn geweest om mee te fietsen. Het hangt nu waarschijnlijk Amstelveens Joods te wezen in de schuur van Hanneke Groenteman.

Ik stel daarom voor Mart, dat wij Amstelveners het beoogde bedrag bij elkaar crowdsourcen. Zodat we je met z’n allen – bij wijze van wijkproject,want daar zijn we dol op hier in ‘t Amstelveensche – kunnen voorzien van alle elementen die wij zo in je waarderen. We zullen er op wildbreien dat het een lieve lust is. En we hangen het in het leegstaande KPMG-gebouw. De enige ruimte waar ook je ego goed tot z’n recht komt.

Dat doen we graag voor je Mart, wij Amstelveners. Het spijt ons.

Advertenties

4 Comments Voeg uw reactie toe

  1. betekst schreef:

    O Geertje … Ik ben niet eens Amstelveens, maar nu ik dit heb gelezen spijt het mij ook … Is er al ergens een digitaal spijtbetuigregister geopend?

  2. Stephan schreef:

    Als voormalig inwoner van Amstelveen schaam ik mij diep voor het onrecht dat Mart (zijn onderkin) is aangedaan. Mart ophangen (zijn schilderij dan) in het voormalig KPMG gebouw is het minste wat wij kunnen doen.

  3. anno schreef:

    Verkeerd gespelde naam, spelfouten…. dus slecht leesbaar.

    1. redigeertje schreef:

      Ha Anno, allereerst enorme excuses uiteraard dat je het zo ontzettend slecht leesbaar vindt. En wat betreft het groente- en fruitvraagstuk, bedankt voor je tip! Ik had de achternaam van mevrouw Hanneke nog nagezocht op uitzendinggemist.nl en zoals je ziet staat het ook daar met een -n. Maar halen we gelijk weg hoor! Fijne avond!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s