Vrede op aarde

supermarktJe denkt van niet, maar ik zag je wel hoor. Wiebelend. Afwisselend hinkend op één been. Met je potje crème fraîche in de hand en met haast. Veel haast, dat was duidelijk. Je was thuis vast bezig geweest met het voorkoken van het kerstig wildgebraad, toen je erachter kwam dat je hem vergeten was, je frisse crèmmetje. En ja, dan is het maar een klein stukje naar de supermarkt, nietwaar?

Je had nog wel even snel rijkelijk met de Chanel No 5 over je beige nepbontjas gespoten, dat wel. En de lippen gestift met een kleur die het midden hield tussen huidskleur en zalmroze. Hij had ook parelmoeren glimmertjes en je had hem een beetje naast je lippen gesmeerd. Ik vind dat altijd een beetje vies, als mondrimpeltjes van dames op leeftijd vollopen met parelmoeren huidskleursmeer. Maar goed. Ieder zijn ding.

Je stond er, en je had haast. Je wilde ongetwijfeld snel terug naar de wildgebraad, het wit lederen bankstel en Misty de Malthezer. Afkoken. Maar ja, je had een beetje de pech dat je achter mij stond hè? Met een weekvoorraad kinderboodschappen en bovendien een weekvoorraad kinderen. Met een kinderkarretje, ook nog. Want op een gegeven moment willen kinderen een eigen kinderkarretje en ja, dan schiet dat hele geboodschap natuurlijk helemaal niet meer op. Dat weet jij, dat weet ik, en dat weten die kinderen zelf stiekem ook wel.

Maar je had geluk. Dacht je. Ik was nog niet helemaal aan de beurt en dus had jij nog alle tijd om je toneelstuk te volbrengen. Met veel aplomb je eenzame potje crème fraîche op de band zetten. Een beetje zuchten. Een beetje ongedurig naar het plafond kijken. Een beetje wiebelen. Een beetje naar voren lopen, zodat je een beetje tegen de zoon en zijn kinderkar aanbotste. Alles in de hoop dat ik me zou omdraaien en gul zou aanbieden ‘dat je wel even voor mocht, met je potje’. Maar ik deed het niet hè? Oh nee, ik deed het niet.

Ik heb namelijk niet alleen het geheugen van een olifant, ik had ooit ook het postuur van een olifant. Die kinderen komen niet zomaar uit de lucht vallen namelijk. Daar gaat een ellendige periode van dracht aan vooraf. Een periode waarin je als waggelende walrus al die dingen moet doen die je normaal ook al met moeite doet, zoals in een volle supermarkt boodschappen doen.

Ik stond in de rij. Met mijn 2 blikjes alcoholvrij witbier. Want ik kiende de verwachte worp van de kinderen altijd precies uit tijdens iets met voetbalfinales, al was het alleen maar om De Meneer dwars te zitten. Nu is voetbal met bier al saai, laat staan voetbal zonder bier, als instabiele walrus op het punt van knappen. Vandaar dat witbier. Twee blikjes.

Ik stond achter je. Achter jou, je Meneer, Misty die mee mocht in een tas en achter je kar. Volgepropt met een voorraad bittergarnituur voor wel 8 WK’s, al zag jouw Meneer eruit alsof hij de de kar voor de rust al op zou hebben. Jullie maakten je op voor het Wereldkampioenschap Vlammetjeseten en ik, ik stond wat te wiebelen. Niet van de haast, wel van de topzware skippybal die aan mijn voorkant hing. Dat zag jij, dat zag je Meneer, zelfs Misty keek wat meewarig op uit haar Burberryhuisje.

Rustig pakte je – je quasi niet bewust van de wankelende, hoogzwangere matroesjka achter je – de bitterballen, minifrikadellen, vlammetjes, satetjes, chips, dipjes, kaaskoekjes, treetjes echt bier en de rest van het diepvriesassortiment uit je kar. Ik schat dat het een goed kwartier duurde. Ondertussen had ik al bijna 10 keer in mijn broek gezeken. Van het kind, niet van de haast.

Je komt nu ongetwijfeld thuis, al mopperend op ‘de jeugd van tegenwoordig’ (althans, die illusie heb ik dan hè, dat er nog zo aan míj wordt gerefereerd en niet aan de zonen) en klaagt waar dat toch heen moet met het land en dat je toch maar op de PVV moet stemmen (wat je uiteraard al van plan was).

In al dat gemopper wens ik jou, je meneer, Misty en je potje crème fraîche een hele, héle fijne en warme kerst. Met veel vrede op aarde en vooruit…met iets meer geduld.

Voor ieder ander die de komende 2 dagen aanschuift achter het uitpuilende kinderkerstinkoopspektakel: wilt u misschien even voor?

Dan mag dat.

Advertenties

2 Comments Voeg uw reactie toe

  1. betekst schreef:

    Hihihihihi en een dikke gniffel op de koop toe!

    Toen onze Gijs in het ziekenhuis lag heb ik het ook geweten. Een keertje zondigde ik en nam ik geen zelfscanner ter hand tijdens een bezoekje aan onze geliefde AHXL. Ik moest dus ook zo’n rij in en voor mij stond een oude man. Toen ik was ingeblikt tussen hem en zijn voorganger enerzijds en een jongedame met kinderen (en een extra miniwagentje) anderzijds begon hij zijn verhaal over zijn darmkanker en zijn stoma en zijn ziekenhuisperikelen en hoe erg het allemaal wel niet was geweest.
    Geheel voorbijgaand aan het feit dat ik het niet wilde horen. Gewoon doorratelend nadat ik vertelde dat mijn zoontje van nog geen twee maanden oud op dat moment in het ziekenhuis lag met een niet werkend stoma en dat hij opnieuw geopereerd zou moeten worden. Blablablablablablabla … Hij herkent mij allang niet meer, maar ik weet waar hij woont. Ik weet wat zijn auto is. Ik houd me in. Tot op de dag van vandaag houd ik me in …

  2. gewoonhiltje schreef:

    Hihi hilarisch leuk verhaal!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s