Hobbeledibeledabeledom

ImageGoede opvoedvoornemens, Amstelveense ouders in spé: u kunt ze gevoeglijk met de placenta in de kliko werpen. Over drie jaar kijkt u terug op de prenatale periode om zich te realiseren dat er van alle roze en mintgroene plannen geen drol terecht is gekomen.

“De mijne gaat nooit gillend in de supermarkt op de grond liggen en als hij dat al doet, dan treed ik kordaat op en ga ik niet in overleg, BEN JE MAL”. Die bedenk ik me nog regelmatig, als ik weer eens in de supermarkt met een onwelwillende peuter het volledige toetjesassortiment uit sta te onderhandelen.

Nu had ik me nooit echt concreet dingen voorgenomen over mannen in strakke groene broeken die liedjes zingen met titels als ‘De Boterhammenboogie’ en ‘Hobbeledibeledabeledom’, maar ik kan me niet heugen dat die een goede 5 jaar geleden op de Bucketlist der Noodzakelijkheden stonden. In tegendeel.

En toch zat ik er. In de Amstelveense Schouwburg. Bij de première van kinderheld Dirk Scheele. Die, jawel, gehuld in strakke groene broek en geel t-shirt, zulke liedjes speelt. Met gezellige krullen en een kip die kan praten.

De zaal zat vol met ouders die vast ook nooit hadden kunnen bevroeden dat ze eens met 700 andere kinderen uit de Voornamen Top10 in een theaterzaal zouden zitten, instemmend meehummend om het feit dat een olifant stampt als een olifant en een tijger sluipt als een, jawel, tijger. De beste Dirk was even vergeten zijn gitaar te stemmen, maar dat kan gebeuren, als gitaarspelende zanger op een première, nietwaar? Het was een dolle bende, al was het alleen maar omdat de zaal zelf meer kabaal maakte dan de hele Dirk en zijn Liedjesband bij elkaar.

Voor mij zat een meneer bij wie die de beste Dirk ook niet op zijn Bucketlist stond of ooit had gestaan. Hij was behangen met een telelens en was er, volgens eigen zeggen, ‘voor de bladen’. Want ja “De Amstelveense BN-ers met hun kinderen, dat vinden de mensen leuk hè?”, zo toonde hij vol trots zijn zojuist geschoten, natgeregende rodeloperkiekjes aan de Schouwburgdirectrice.

Er bestaan dus mensen, ‘dé mensen’, die graag bladen kopen met daarin Amstelveense BN-ers, of mensen die ooit een goede 15 minuten op tv zijn geweest, die met hun kinderen naar de première gaan van een theatershow van een in groene broek gehulde kinderkrullenbol met een gitaar.

Een kundig staaltje Droste-effect en een geruststellende gedachte: dan valt het met ons toch nog wel mee. Wij zijn even toetjes kopen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s