De Beneluxbaanbaviaan

ImageLieve buurman,

Je was vast een van die mensen die schuimbekkend onze petitie “Rooseveltlaan Veilig” tekende begin dit jaar. Die fulmineerde dat ‘die gekken als woestelingen door de straat scheuren, klaar om jouw dierbare kindertjes te torpederen’. Opsluiten! Zeshonderd drempels aanleggen, minstens! En een hek, het liefst een hek!

Daar moet ik altijd een beetje meewarig om lachen, als je weer eens achter me aansluit, ’s ochtends vroeg voor het stoplicht. Oké, ik lach niet alleen meewarig daarom. Ik lach ook stiekem een beetje om je lullige auto. Hij is mooi zwart hoor. Maar ja, het blijft toch een Smart hè?

Jijzelf voelt dat natuurlijk, dat mensen besmuikt om je lullige autootje lachen. Of je slaapt iedere ochtend door de wekker heen waardoor je altijd haast hebt, dat kan natuurlijk ook. Hoe het ook zij, altijd als je voor het stoplicht in mijn nek schuift, voel ik de bewijsdrift bijkans tegen de achterruit van mijn bekruimelde gezinssloep spatten. Je rijdt dan wel in een auto ter grootte van een beschuitblikje, jou krijgen ze er mooi niet onder! Ha!

Maar weet je wat het is met die stoplichten? Ze werken vrij automatisch. Ik heb tenminste nog nooit gehoord dat ze op groen floepen doordat er hijgerige Smartjes heel hard tegen de rij duwen. Al zou dat wel een enig idee zijn, vind je niet? Maar jij stoort je daar niet aan. Aan wel meer niet trouwens.

Het is eigenlijk enorm schattig hoe jij je in je Lean Mean Machine over de Beneluxbaan begeeft. Zelf moet ik ook vaak even denken hoe het ook alweer zat met links en rechts (zo moet ik van de familie altijd wijzen in de auto welke kant we op moeten), maar jij zweeft werkelijk in totale begripsverwarring het asfalt over.

Het voordeel van zo’n minuscuul klein autootje is wel dat je hem er meestal nog net op tijd voor mij en de door mij bijna ingehaalde medeweggebruiker kunt prakken. En dat je, als het echt moet, gewoon tussen twee auto’s door manoeuvreert, met je 90 cm. diameter.

Al slalommend daal je iedere ochtend weer dapper de Beneluxbaan af. Ik hou altijd mijn hart vast als ik je in de verte zie verdwijnen, want ik ben altijd een beetje bang dat je omkiepert met al dat gezwier.

Gelukkig kan ik aan het einde van de weg altijd even checken of je nog leeft. Misschien stop je onderweg altijd even om ergens te plassen, maar steevast tref ik weer bij het laatste stoplicht. Jij hebt dan allemaal driftige dingen met je bloeddruk gedaan, en ik drie nummers van Bert en Ernie geluisterd.

Lieve buurman, hou je veilig. De volgende keer zwaaien we!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s