Hoe God verdween uit Amstelveen

ImageDe nacht. In een ver verleden een baken van rust, sinds de komst van kinderen een aaneenschakeling van krokodillen, bekertjes water, doorkomende kiezen en prangende vragen.

Nu is de meest prangende nachtelijke vraag die ik mijzelf stel of de wekker al bijna gaat en of ik niet heel misschien toch nog even moet plassen, maar de zoon is 3 en doet nog niet aan wekkers. Die behandelt de elementaire zaken des peuterlevens, zo ’s nachts in zijn bed.

Toegegeven, een inbreker naast je bed – zo weet ik uit lokale overlevering – is een behoorlijk angstaanjagende gewaarwording. Maar een in Bumbapyjama gehulde schim van een goede 1.10 meter die om 4.15 opduikt aan de bedrand en mompelt:

“ Mam. Waar is God en heeft hij ogen? En waarom is Jezus dood?”

…ook dat gaat je niet in de kouwe nachtkledij zitten.

Zo’n kruisigingsverhaal wil nog best lukken in het holst van de nacht. Uitleggen dat overgrootoma niet aan datzelfde kruis is gespijkerd al iets minder. Maar leg het concept God – al dan niet met ogen – maar eens uit. Als atheïst. Met chronisch slaaptekort. We hielden het er maar op dat je zelf mag bedenken of die bestaat en zo ja, wie dat is en waar hij woont. Het voldeed, voor de nacht.

De volgende ochtend was de zoon nog steeds ‘an met de whereabouts van God. In ieder geval woonde hij vast en zeker ergens in Amstelveen, want daar was Sinterklaas laatst immers ook geweest, en die twee zouden het vast goed kunnen vinden met elkaar. Geen speld tussen te krijgen.

Die ochtend woonde God achtereenvolgens eenogig op het dak van de Kruiskerk (bij de schoorsteen, want dan kon hij met Zwarte Piet praten), in een boom in het Amsterdamse Bos (want daar wonen reigers en mijn zoon heeft ooit aangekondigd te zullen trouwen met een reiger) en op de wolken die telkens hinderlijk wegdreven – dus dat kon het niet zijn.

Toen werd het stil, rond God. En Jezus. Maar dat kwam vast doordat Bob de Bouwer op tv was – die immers ook, vast niet geheel toevallig, iets met spijkers doet.

Bij het naar bed brengen ’s avonds was de zoon eruit. God bestond en het was gewoon een meneer. Met twee ogen. En een hond. Waar hij woonde had de zoon ook bedacht:

“God woont in Utrecht mama”.

Dus toch.

Advertenties

One Comment Voeg uw reactie toe

  1. Heerlijk verhaal weer. Herkenning als het gaat om het concept ‘nacht’ als baken van rust dat voorlopig niet meer terug komt met kleintjes.

    Je bent wel een ruimdenkende atheïst 🙂 “We hielden het er maar op dat je zelf mag bedenken of die bestaat en zo ja, wie dat is en waar hij woont.”

    Interessant trouwens, ben laatst naar debat geweest tussen atheïsten en christenen. Van beide kanten slimme wetenschappers. De christenen haalden onderzoek aan dat stelde dat het algemeen aangetroffen godsbesef een argument vormt vóór het bestaan van een god. Zo kun je kinderen op een eiland samen laten opgroeien en ze zullen samen iets ontwikkelen als geloof in een god. Toch interessant dat jouw zoon zo bezig is met vragen over god, of niet?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s