Wijze lessen voor de Superoma

on

karretjesKijk, oude mevrouw uit de supermarkt, er zijn veel dingen die u mag omdat u nu eenmaal al extreem lang leeft. Dingen die wij mensen die nog niet zo hyperlang leven niet mogen. Gratis reizen bijvoorbeeld. Of korting op leuke dingen om de lange dagen door te komen. Zitten in de tram of aanverwante voer- of vaartuigen. Of legitiem op verstandige Ecco-schoenen lopen en crèmekleurige jassen zonder vorm dragen. Ik snap dat volkomen.

U heeft ons land immers eigenhandig opgebouwd – waarvoor oprechte dank – en het bovendien uitermate lang in Amstelveen volgehouden, wat an sich al een lintje verdient. Terecht dat daar een beloning tegenover staat. Ik draag daar dan ook graag aan bij door gewillig op te veren in de (lege) metro. Of door u voor te laten wanneer u met uw rollatorplankje vol druiven, lekkere koekjes en grootverband achter mij aanschuift.

En ik snap óók wel dat er sprake is van conflicterende belangen tussen ons, oude mevrouw uit de supermarkt. Maandagochtend is toch een beetje de ochtend die u en de uwen hadden geclaimd als ochtend voor de Slow Shopping. Om uitgebreid, midden in het gangpad, het weekend te bespreken. Om bij de kassa eens rustig op zoek te gaan naar de portemonnee op het moment dat alle boodschappen gescand zijn. En vervolgens naar het kleingeld. Of om eenmaal uitgebliept bij de pinkassa te constateren dat het een pinkassa is.

Dan helpt het niet dat het Wij Jonge Ouders daar ook rondhobbelen, maandagochtend. Met kinderkarretjes en de peuterschare. En het is ook écht niet onze bedoeling om iedere courgette met een snotvinger aan te laten raken. Of het kinderkarretje tegen uw steunkousen te parkeren. Of in de rij op te merken: “mama, die mevrouw is héél oud he? Gaat die bijna dood?”. Wij Jonge Ouders doen er álles aan om zulks te voorkomen, maar het lukt niet altijd. Sorry daarvoor.

Máár! Mevrouw uit de supermarkt. Dat gezegd hebbende, wil ik graag kort stilstaan bij één privilege dat u níet heeft op basis van uw anciënniteit, ook al leek u zelf te denken dat de 65-pluspas ook dáár het recht op gaf: voordringen. Ook al had u wél haast om weg te komen omdat u bijna dood ging; voordringen is niet netjes. Niet reageren wanneer u daar vriendelijk op wordt gewezen ook niet. En de smoes van het gehoorapparaat gaat niet op, want u hoorde de kassajuf immers wel toen die de zegelvraag stelde.

Nee, oude mevrouw uit de supermarkt, voordringen is niet netjes. Dat weet ik, dat weet de peuterschare… En nu weet u het ook. En zo leren we toch nog een beetje van elkaar, nietwaar?

Tot ziens in de super!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s